Klein meisje...

NO KIDDING kreeg een email van een meisje van 11 jaar, ze wil graag samen met NO KIDDING iets doen voor kinderen die mishandeld worden.
Het eerste wat ze heeft gedaan is een brief geschreven over wat ze heeft meegemaakt. Ze wil andere kinderen graag laten weten dat hoe erg het soms ook is, je de moed niet mag opgeven!

Een brief van een meisje van 11 jaar ...
Beste NO KIDDING mensen,
mijn naam is ..., 11 jaar, zoals afgesproken zend ik u mijn brief in de hoop dat ik veel andere kinderen helpen kan. Mijn boodschap is dat niet 1 kind de moed moet laten zakken!

Dit is mijn verhaal, het begint met een brief die ik schreef aan de rechter toen ik 8 jaar was: 

Lieve rechter, opa heeft aan mij gezeten en in de slaapkamer was een bed voor 2 personen en daarnaast waren 2 nachtkastjes. 1 kast en een kapotte tv ,maar misschien is de tv weg.
Zo zag mijn kamer eruit en bijna niemand geloofd mij, dat vind ik helemaal niet leuk en opa zei ook dat ik het tegen niemand mocht zeggen.

Eigenlijk vind ik dit best eng zo een brief schrijven naar u, want ik wil er niet zo graag over praten, maar ik weet! Dat ik erover moet praten! Groetjes van ....

Dit is de brief die ik aan de rechter heb geschreven, de kinderrechter had al in de eerste uitspraak gezegd dat ik nooit alleen gelaten mocht worden bij mijn opa.

Ik vertel nu de lijn wat ik allemaal mee heb gemaakt. Het begon allemaal:

• Ik moest van papa bij opa en oma logeren. Toen had ik dat 2 keer gedaan ongeveer.
• Opa zat aan mijn blote lijf en hij wilde dingen doen die ik helemaal niet leuk vond, ik was toen ongeveer 5 jaar, maar ik wist dat het fout was wat hij deed.
• Ik mocht het niet zeggen en dat deed ik daarom ook niet ik was heel bang.
• Mijn mond hield ik een jaar of een half jaar op slot ik zei niks erover.
• In de auto kwam ik van het omgangshuis af en heb ik het voor het eerst tegen mama gezegd, toen ik het daar verteld had.
• Ik wou niet meer naar papa maar dat wou hij wel. Mama ging mij helpen met bijvoorbeeld: (en de nare dingen):
  • ik moest omgang krijgen en moest papa weer zien en dat wou ik niet
  • ik wou papa niet meer zien, want ik zei dat opa aan mijn blote lijf heeft gezeten en hij blijft zeggen dat, dat niet waar is.  
• Ik ging naar de sporthal met Sinterklaas en papa pakte me mee en ik moest mee gaan, hij heeft me toen ik vijf en een half jaar was uit het raam van de auto meegesleurd.
• We gingen naar van de Valk Hotel, want we hadden nog geen omgangshuis, dus sprak mama met papa daar af. Ik moest daar een cadeau uit zijn auto pakken en dat wilde ik niet ,want ik was bang dat ik dan met papa mee moest.
  Ik zat later binnen in het restaurant en mocht niet van hem bij mama zitten, ik vond het heel eng. Mama kwam voor mij op en er kwam ruzie.
  Ik moest aan het raamkantje zitten van hem zodat ik niet weg kon.
  Mijn lieve opa en oma (aan mijn moeders kant, haar papa en mama) zaten in de auto. Ik wou weg, maar dat mocht ik niet van papa.
  Opa kwam binnen, mama had hem gehaald. Opa gaf mij een hand, maar papa sloeg hem weg. Ik kon geen kant uit en was in paniek. Mijn papa had mij ingesloten, ik probeerde onder de tafel door te kruipen, want opa wees naar beneden. Later reed ik toch in de auto met opa en oma mee naar huis en mama reed met haar eigen auto.

De rechter had mijn brief goed gelezen en ik mocht gaan praten bij het ggz. Dat zijn mensen die naar je luisteren en die zeggen niks door, daar ben ik heel lang geweest. Ik ben toch pas weggegaan, ook omdat ze me niet kunnen helpen. (maar ik heb er veel aan gehad) 

Ik ben ook heel veel jaren naar de huisarts en kinderarts voor buikpijn geweest en naar een speltherapeut. Dit was heel vervelend ,want ik kon dan niet naar school en had heeeeeel veel buikpijn, toch wilde ik erheen, want ik wilde dat iemand mij hielp en alles was beter dan weer terug mee te moeten naar opa en papa. Nu gaat het beter er is een rechtzaak geweest en de rechter vond dat ik hulp van ggz nodig had. Die kreeg ik 2 jaar lang.

Toen gaf mijn papa het op en zei dat hij mij met rust zou gaan laten.
Ik geloof hem nog steeds niet ,want hij stond soms plotseling aan de voordeur, maar nu is hij al een tijdje niet meer geweest. Ik was heel bang als hij kwam, daarom hebben we nu een camera aan de voordeur. Als ik dan wil kan ik in kijken wie er is.  

Groetjes van een meisje van 11 jaar

Ps ik hoop dat jullie er veel aan hebben en wil graag nog meer doen voor jullie.