"Mijn naam is Angela"

Mijn naam is Angela, ik ben 43 jaar en ik heb één zoon. Van mijn 5e tot mijn 13e ben ik seksueel misbruikt door mijn vader. Hij heeft me stapje voor stapje in zijn web gesponnen (het zogenaamde grooming). Ondanks dat ik als kind een grote lach op mijn gezicht toverde, stond ik doodsangsten uit en heb ik bepaald gedrag ontwikkeld om te overleven. Als mijn vader toenadering zocht, trad ik uit mijn lichaam (dissociatie). Alleen op deze manier kon ik overleven. Ik hoefde dan niet te voelen en te denken, ik zat in mijn eigen wereld. Als kind was er voor de omgeving niet zoveel te merken, alleen had ik wel regelmatig buikpijn had en kon ik zomaar uit mijn slof schieten, maar ik had een grote lach op mijn gezicht, vond leren leuk en deed zo goed mogelijk met alles mee. Pas in de puberteit brak de hel los. Ik had veel vriendjes, had veel seks en ging in relaties die ik had vreemd, altijd op zoek naar spanning. Ik zorgde dat ik de controle had, ook in bed. In die tijd kon ik ook geen grenzen aanhouden met alcohol.

Dagboekfragment 13-09-1982 (ik was 14 jaar)

O, maar ik vind mezelf zo gemeen! Zo afschuwelijk gemeen! Wat zal Bart wel niet van me denken en o, was ik maar dood! Wat doe ik hem aan, maar ik hoop dat hij me begrijpt. O, ik snap mezelf niet. Ik kan mezelf niet begrijpen?!!!!! Maar zoals Jan-Willem me aankijkt!!!? Volgens mij hou ik heel erg van hem. Als hij nou ook maar van mij houdt! Maar ik vind het zo rot voor Bart, als ik het uitmaak! Ik hoop dat niemand dit leest, maar als Jan-Willem niet van mij houdt dan…..koop ik slaappillen! (en verder weet je het dan wel!)

Ps. Ik hou volgens mij heel erg veel van Jan-Willem, maar als ik denk wat voor moois ik eigenlijk kapot maak als ik het uit maak, dan vind ik mezelf zo ontzettend gemeen. Het is of ik een heel erg mooie liefde vernietig! O, ik haat mezelf! I wish I was dead!

Op mijn 22e jaar ben ik getrouwd met een hele lieve man. Voor mij te lief, want ik was altijd op zoek naar meer. Op mijn 24e jaar raakte ik zwanger en toen mijn vader mijn buik wilde aanraken, sloegen bij mij de stoppen door. Iedereen keek me raar aan, maar hij en ik wisten wel waarom ik zo reageerde. Daar begon iets te dagen, maar ik had het ver weggedrukt. Toen ik 6 maanden zwanger was overleed mijn vader op 49-jarige leeftijd en dat is het beste wat hij voor mij kon doen. Pas vanaf dat moment kon ik mijzelf voorzichtig toestaan te onderzoeken wat er allemaal gebeurd was. Na de geboorte van mijn zoon kwam er zoveel los dat ik op zoek ging naar spanning. Ik kreeg een relatie met een andere man en ik vroeg een scheiding aan. Ik wist wel dat er iets goed mis wat met mij, maar kon het nog niet goed plaatsen. In die tijd was mijn vader nog heilig voor mij. Hij had niets verkeerds gedaan, hij was zelfs zielig.

Dagboekfragment 23-10-1993 (tien maanden na het overlijden)

ZWART GAT

Ik zie het zwaar in. Raak in paniek. Denk dat ik er niet meer uit kom. Ben oververmoeid. Lig om acht uur in bed. Ben kapot.

Dagboekfragment woensdag 30-11-1994

Mijn God, hoe is me dit nu weer overkomen? Ik heb drumles in Scheveningen en vind mijn drumleraar absoluut aantrekkelijk. Hij vraagt me na drumles mee uit, ik zeg ja. We drinken wat, ik drink behoorlijk en we kussen. Het kussen is geweldig heet en lekker. Daar wil ik het eigenlijk bij houden. Hij wil meer. We gaan in zijn auto zitten. We kussen nog meer en dan wil hij dat ik hem pijp, hij duwt mijn hoofd naar beneden. Ik voel een enorme kracht en opstandigheid en schreeuw: ‘nee!’ Ik wil hem niet pijpen, ik wil alleen zoenen. Hij baalt. Ik ga naar huis. En dan komt het ergste. Tijdens het uitgaan heb ik Frits twee keer gebeld. Hij lag echter al in bed en heeft het niet gehoord (de telefoon staat beneden). Ik denk ach, hij slaapt toch, laat maar. Ik heb flink gedronken en moet de hele reis terug vanuit Scheveningen rijden. Ik merk dat ik onderweg in slaap begin te vallen en kauw kauwgom en knijp in mijn wangen. Dan word ik wakker van een enorm kabaal. Ik rijd tegen de vangrail, maar kan wonderwel weer naar de snelweg sturen. Ik ben me rot geschrokken en rij klaarwakker naar huis. Ik kom om zes uur in de morgen thuis, waar Frits kwaad en overbezorgd op me staat te wachten. Hij had de politie al gebeld. Ik lieg over de auto, dat er iemand tegen de geparkeerde auto is aangereden en ik lieg over de avond. Ik zeg dat ik nog gebeld heb, maar hij is woest. Ik kan me dat voorstellen. Wat maak ik er een puinzooi van zeg!

Het was een verschrikkelijke tijd, waarin ik zelfs een zelfmoordpoging ondernam. Ook vond ik het vreselijk voor mijn zoon, maar ik kon niet anders. In die tijd heb ik mijn zoon zeker te weinig aandacht gegeven en dat vind ik tot op de dag van vandaag nog heel erg. De relaties die ik daarna heb gehad en dat zijn er veel, hielden nooit stand. Ik was overmatig jaloers en als ik niet vreemd ging, ging de ander wel vreemd.

Dagboekfragment 24-03-1996

Chris en ik hebben vanavond een indringend gesprek gehad. Het ging over mij, dat ik weet dat ik vroeger seksueel misbruikt ben. Ik heb daar al jaren het gevoel van en kan veel dingen nog niet helemaal plaatsen, ik heb ook zoveel weggedrukt om er maar niet over te willen denken. Het gekke is dat toen ik Chris erover wilde vertellen, had ik zulke remmingen, niet te zuinig. Alles blokkeerde in mezelf. Net of er een groot slot op zat. Ik wil graag nog naar een therapeut om één en ander door te spreken.

30-05-1996

Ik ben zo moe. Bijna te moe om te schrijven. Ik ben gisteren weer naar therapie geweest en dat was heel ingrijpend. We hebben het over mijn kindertijd gehad en plotseling zag ik mezelf als klein meisje, huilend in bed liggen. Ik zag alles zo duidelijk. En toen mijn therapeute me vroeg of ze met dat zesjarige meisje mocht praten liet ik dat toe. De volwassen ik keek van een afstandje toe. Ik zag hoe het kleine meisje steeds dichterbij kwam, maar ze wilde niet vertellen waarom ze zo’n verdriet had. Het leek wel of ze blokkeerde en ze werd heel kwaad van binnen! Wat wel fijn was, was dat de volwassen ik het kleine meisje troostte. Toen ging mijn therapeute een verhaal vertellen en daardoor was de druk weg en nou konden mijn gedachten en herinneringen wel komen. En daar zat ik, heel bang in een hoekje van de bedstee op onze zolder en ik werd steeds banger en dat gevoel voelde ik heel intens. Ik moest heel hard huilen. De tijd was echter om en we gaan volgende week verder, maar ik zit vol met vragen. Vanmorgen stond ik met een depressief gevoel op en ik voelde me zo alleen.

In 1998 ontmoette ik een man die een kopie was van mijn vader. Ik moest allerlei dingen met hem doen die ik niet wilde, maar toch toeliet. Hij was zeer dominant. Na vier maanden raakte ik zwanger en toen ik dat ontdekte, kwam er zoveel walging los. Het voelde alsof ik zwanger was van mijn vader! Ik heb abortus laten plegen; ik kon echt niet met het idee leven. Deze man wilde mij niet loslaten en heeft mij nog lang gestalkt. Gelukkig heeft hij niet van de zwangerschap geweten, anders had hij me nooit losgelaten. Ik was heel erg bang in die tijd…

Door de jaren heen heb ik veel therapieën doorgewerkt. Het heeft me elke keer weer verder geholpen. Eerst vond ik mijn vader zielig en vond ik niet dat hij iets verkeerds deed. Later pas kon ik beseffen dat het wel degelijk verkeerd was wat hij deed en toen kwam pas echt de woede.

Dagboekfragment maandag 5 mei 2003

Ik ben er klaar voor om het aan te gaan. Ik heb met mijn therapeute afgesproken om de herinneringen die ik heb, opnieuw (gevoelsmatig) te beleven (exposure). Ik heb een brief van mijn tante (zus van mijn vader) gekregen, want ik had haar gevraagd of zij iets over hun jeugd kon vertellen. Ik voelde me erg eenzaam na het lezen van de brief en besefte mij ook dat ik de eenzaamheid van mijn vader moest invullen. Mijn therapeute vraagt mij of ik de trap van vroeger wil tekenen. Ja, dat wil ik wel doen. Terwijl ik begin te tekenen, wordt het me te eng. Ik voel me heel erg angstig. Ik begin te huilen. Drie traptreden heb ik getekend. Dan vraagt ze of ik de trap minder beangstigend kan maken door er iets bij te tekenen of door iets te veranderen. Ik teken mooie paarse, oranje en gele bloemetjes erom heen. Daarna durf ik de trap weer af te tekenen, ik kleur sommige treden paars en ik teken vier deuren op de overloop. Dan stop ik. Meer wil ik niet. Mijn therapeute vraagt of ik mij kan ontspannen. Dan ben ik weer bij de trap. Ik zie kleine Angela op de trap zitten met een korte broek en een t-shirt aan. Ze lijkt een beetje stoer, een jaar of zeven is ze daar. Ze wenkt me mee naar boven. Ik denk dat ik dat maar doe. Boven bij de slaapkamer van mijn ouders aangekomen, wenkt ze me naar binnen. Nee, dat wil ik niet. Mijn therapeute vraagt wat ik nodig heb om wel naar binnen te durven. Ik zou dan graag een elfje willen zijn, heel klein en vliegend. Ik vlieg gauw achter het gordijn. Ik kijk, maar wat blijkt, ondertussen sta ik gewoon in de kamer en ben ik volwassen, geen elfje meer. Ik zie de klerenkast en het bed. Ik zie mijn vader bovenop de kleine Angela liggen. Ik zeg: ‘Ik ben verdomme ook niet achterlijk, ik weet heus wel wie daar onder ligt’. Mijn therapeute vraagt me of ik mijn vader kan beschrijven. Zijn haar, zijn nek, of ik hem goed kan zien. Ik zie zijn brede rug en ze vraagt me of ik hem verder wil beschrijven, dan zie ik zijn onderrug. IK WIL DIT ALLEMAAL NIET MEER ONDER OGEN ZIEN!! Ik kijk stiekem tussen mijn vingers door en zie de hand van mijn vader op mijn mond. Zijn linkerhand, de hand met de zegelring. De ring vergeet ik nooit meer, de vingers zijn overal geweest…Ik kan geen adem meer krijgen, het is te zwaar en hij drukt zo zwaar op me. Ik ruik onder de dekens; het ruikt vreemd. Ik zie zijn geslachtsdeel. Ik zeg het niet tegen mijn therapeute, het is te ingrijpend. Ik kan niet meer, ik ben moe. Ik wil zijn gezicht niet zien, geen denken aan! Eigenlijk wil ik niet weg, ik wil nog meer onder ogen zien, maar ik ben te moe, het is te zwaar. Mijn therapeute geeft aan dat we genoeg gedaan hebben voor vandaag. Ik heb hard gewerkt. Hoe kan ik dit nu goed afronden om er de volgende keer weer mee verder te gaan? Ik heb denkbeeldig een deken tussen mijn vader en mij in gelegd. Ik wil niet meer naakt zijn.

Op een gegeven moment heb ik de mannen afgezworen. Ik ben een periode van zeven jaar alleen geweest en dat heeft mij en mijn zoon heel veel rust gegeven. Na de zeven jaar kwam ik in contact met een man die ik al kende en die ook kinderen had. Het klikte tussen ons en de kinderen. Alhoewel ik als snel alarmbellen hoorde, omdat hij al snel over mijn grenzen ging, heb ik de signalen genegeerd en ben ik verder gegaan met hem. Ook hij was een exacte kopie van mijn vader. Hij kocht cadeautjes, kon heel lief zijn en zorgde ervoor dat hij op die manier steeds meer mocht in bed. We zijn heel ver gegaan. Tot het extreme toe. Dat maakte dat ik in die tijd veel herbelevingen kreeg. Maar op een gegeven moment was daar de film ‘fatal attraction’ volop in beeld. Om een uur of één 's nachts ging de telefoon. We waren op dat moment net de liefde aan het bedrijven en hij liet de telefoon rinkelen. Maar het rinkelen stopte niet.....Op dat moment wist ik het. Ik wist dat er een vrouw aan de lijn was die zich niet zomaar zou laten afschepen. Hij nam op en aan de manier van praten wist ik dat ook hij niet wist wat te doen. Hij loog over wie het was en waarom ze belde. Een paar dagen later stond ze voor mijn deur. Ze zei dat ze een relatie had met dezelfde man die nu op mijn bank zat. Ze zei dat ze zwanger van hem was geweest en dat ze het kind had laten weghalen omdat hij het wilde. Ik was perplex. Ik geloofde haar niet en gooide de deur dicht.Vanaf dat moment bleef ze langskomen, bellen, plakte mijn deur vol met foto's en mailtjes die ze schreef met hem. En ik maar blijven geloven in die man en denken dat zij een monster was die ons leven kapot wilde maken.

Op een gegeven moment plantte ze een mes in mijn deur met nepbloed erbij en toen heb ik de politie erbij gehaald. We kregen een aparte behandeling bij de meldkamer. Als ze weer zou komen zou de politie binnen vijf minuten voor onze deur staan. Dat is verschillende malen voorgekomen. Ook zorgde ze ervoor dat ze liet zien dat ze geweest was. Door de schuurdeur open te zetten of een briefje achter te laten of iets op een andere wijze neerzetten dan dat het stond. Ze is twee keer opgepakt en heeft ook een paar nachten vastgezeten. Wat ik niet wist was dat deze zogenaamde lieve man, die zich als slachtoffer opstelde, al die tijd met haar mailde en zelfs nog seks met haar had. Vind je het gek dat ze dacht dat ze een relatie had met hem en dat ik eigenlijk maar net kwam kijken? Ze bleken al twee jaar op en af wat te hebben met elkaar. De rechercheur gaf aan dat zij eigenlijk in een zelfde positie verkeerde als ik. Alleen maakte zij de verkeerde keuzes. Ook ik deed dat door die man elke keer de hand boven het hoofd te houden en niet alleen te willen zijn. Dit heb ik daarna nog een jaar (!) volgehouden. Tijdens dit alles ben ik in 2007 ben ik opgenomen bij GGNet omdat ik zoveel herbelevingen had en er een eind aan wilde maken. Daarna heb ik door middel van therapie kunnen breken met deze man (die overigens een exacte kopie van mijn vader was) en sindsdien is de rust weergekeerd.

Bij mij is in die tijd borderline en chronische post traumatische stress gediagnosticeerd. De laatste vier jaar ben ik weer heel bewust alleen. In de tussenliggende jaren heb ik gelukkig een goede relatie met mijn zoon op kunnen bouwen. De enige manier waarop dat kon was eerlijk zijn en toegeven dat ik een heel ander leven voor hem gewild had en dat ik veel verkeerd heb gedaan. Maar ook aangeven wat er wel goed is gegaan en vanaf hieraf verder bouwen.

Dagboekfragment 13-09-2008

Ik droomde vannacht over mijn vader. Hij klom weer eens bovenop me. Ondanks dat ik vroeger nooit mocht en kon schreeuwen (letterlijk door de lichamelijke en geestelijke overmacht) lukte dat nu wel. Eerst trillend en zacht, toen ik merkte dat, dat niet hielp ben ik steeds harder en harder gaan schreeuwen tot er een oerschreeuw kwam vanuit mijn tenen en met die oerschreeuw, die ik ook letterlijk slaakte, werd ik wakker. Maar wel met heel veel angst, want hoe durfde ik er tegenin te gaan? En het eerste wat ik voelde toen ik wakker werd: waar is mijn moeder?....waar was je toch al die tijd mama?.....

24-01-2009

Mijn leven is één groot pretpark. Soms heerlijke, wilde achtbanen, hoe wilder hoe mooier, maar ik ga er wel met angst in. Soms zoete suikerspinnen, genieten en verwondering over kleine dingen. Maar dan dat grote, dat immense spookhuis. Waar je in moet, maar eigenlijk durf je niet en wil je niet en onderweg sta je doodsangsten uit. Iedere keer lijkt het spookhuis je weer te trekken, ook al ben je er in geweest….It haunts you…for life…Als ‘ie nog leefde was die nu dood geweest. Die vader van mij. Begging for mercy. Laten voelen wat hij mij liet doormaken. Weet wel dat het geen oplossing is, maar soms is er geen scheidslijn meer tussen goed en kwaad. En is kwaad een groot goed.

Ik vertrouw mezelf nog steeds niet met een man, dus blijf ik liever alleen. Op dit moment kan ik nog geen werk vasthouden, maar wel werk ik als vrijwilliger bij No Kidding. Ik kan eindelijk mijn stem laten horen en iets goeds doen met hetgeen ik heb meegemaakt. Ik leef met de dag. Het zijn goede en slechte dagen, maar ik leef. Onlangs had ik weer een acute stress stoornis, door moeilijke externe omstandigheden, maar ook hier worstel ik me wel weer doorheen.

Ik ben sinds drie jaar bezig met mijn autobiografie en die hoop ik deze zomer af te ronden. Het heeft me goed gedaan mijn verhaal op te schrijven en het vanuit een ander perspectief te bekijken, maar tegelijkertijd is het ook heel confronterend.

Borderline voor mij betekent:

-de ene dag heel vrolijk zijn, de andere dag het leven niet meer zien zitten

-intense jaloezie

-intense haat en intense liefde

-de ene dag heel blij zijn met een goede vriendschap, de volgende dag die persoon compleet vergeten

-geen werk kunnen vasthouden

-impulsief zijn met alles eigenlijk

-schulden maken door impulsiviteit en door de kop in het zand te steken

-intense angst om verlaten te worden en daardoor of iemand zelf verlaten of iemand extreem vast willen houden

-grote leegte in mijn hart

-intens voelen van alles

-promiscue zijn of compleet celibatair

-veel aan kunnen pakken en het na een tijd volledig aan de kant zetten

-moeite hebben met grenzen aangeven in relaties

-moeite hebben met grenzen in alcohol en eten

-zeer wantrouwig zijn

-vermijdingsgedrag in contacten

-woedeuitbarstingen (die zijn gelukkig heel sterk afgenomen door de jaren heen)

-dissociatie, meestal verbonden aan stress

-moeilijk alleen kunnen zijn en tegelijkertijd moeilijk mensen om me heen kunnen hebben

maar ook:

-intens kunnen genieten van de natuur, muziek, mensen, kinderen

-hooggevoelig zijn op het gebied van sociale intelligentie

-creatief zijn

-de hele dag vol goede ideeën zitten

-prachtig spontaan kunnen zijn en puur kunnen zijn

Wil je mij volgen? Dat kan op http://dagboekborderline.blogspot.com